کنعانیون

همه از دور قشنگند؛

از دور، چراغ خاموش خانه‌ها هم شبیه ستاره‌ی امید است و کوه‌های فاصله، صبور و بی‌تکلف.

همه از دور، بی‌نقص و دلربایند؛ با قاب‌های بی‌غبار و لبخندهایی که به موقع کوک شده‌اند.

ولی محبوب من...

تو از نزدیک، زیباترین زخم روزگاری.

تو آن حقیقت عریانی که هیچ فاصله‌ای پنهانت نمی‌کند.

با تو، قشنگی دوردست‌ها رنگ می‌بازد و معنای «نزدیک بودن» آغاز می‌شود؛

همان‌جا که نفس‌هایت به تنهاییم گره می‌خورد،

و من در میان هزاران آدم خوش‌نشینِ دور،

تو را از نزدیک‌ترین فاصله، با تمام جان دوستت دارم

دانیال تو