کنعانیون

همه از دور قشنگند؛

از دور، چراغ خاموش خانه‌ها هم شبیه ستاره‌ی امید است و کوه‌های فاصله، صبور و بی‌تکلف.

همه از دور، بی‌نقص و دلربایند؛ با قاب‌های بی‌غبار و لبخندهایی که به موقع کوک شده‌اند.

ولی محبوب من...

تو از نزدیک، زیباترین زخم روزگاری.

تو آن حقیقت عریانی که هیچ فاصله‌ای پنهانت نمی‌کند.

با تو، قشنگی دوردست‌ها رنگ می‌بازد و معنای «نزدیک بودن» آغاز می‌شود؛

همان‌جا که نفس‌هایت به تنهاییم گره می‌خورد،

و من در میان هزاران آدم خوش‌نشینِ دور،

تو را از نزدیک‌ترین فاصله، با تمام جان دوستت دارم

دانیال تو

جهان، تماشای زخم‌های عیان را دوست دارد
برای همین است که قرن‌هاست مرثیه‌خوان فرهادند
او بیستون را کند تا نقشی از شیرین بر دل صخره‌ها بنشاند
من اما هر روز و هر شب، جان می‌کنم تا غبار دلتنگی‌ات را از پیش چشمانم پس زنم
زخم‌های او آشکار بود؛ از کوه بالا میرفت و پژواک ضربه‌هایش کوهستان را بیدار می‌کرد.
زخم‌های من اما بی‌رد و بی‌صدا در بطن وجودم رسوب میکند؛
خرد می‌شوم بی‌آنکه خاکی به هوا برخیزد،
فرو می‌ریزم بی‌آنکه کسی ریزش دیوارهای درونم را ببیند.
فرهاد سنگی را ‌تراشید که با او بیگانه بود؛
من اما برای تاب آوردن نبودنت، تکه‌تکه‌های روحم را سوهان می‌کشم
تا تو بدانی سخت‌ترین کار جهان، کندن کوه در باد و باران نیست؛
سخت‌تر از کندن کوه آن است که در هیاهوی این شهر بی‌لیلا، 
آرام راه بروی، کلمات روزمره را ادا کنی، به دیگران لبخند بزنی
و همزمان در سکوتی مطلق در حال جان‌کندن باشی.
رنج فرهاد در تاریخ ثبت شد چون تندیسی از سنگ بر جای گذاشت؛
رنج من اما در هیچ کتیبه‌ای نخواهد گنجید،
چرا که من هر شب، پیش از خواب،
ویرانی نامرئی خویش را بغل می‌کنم و فرو می‌ریزم،
بی‌آنکه فردا کسی شکاف تازه‌ای بر این چهره ببیند
فرهاد را مرگ به آسودگی رساند، اما در این سوی عاشقی،
نه تیشه‌ای در دست مانده و نه صخره‌ای در پیش؛
اینجا فقط من مانده‌ام و جانی که ذره‌ذره‌اش در آتش اشتیاقت،
میسوزد و تمام نمی‌شود…
دانیال - قم مقدس

اگر من پیغمبرم، پس قرآن من تنها یک کلمه دارد: لیلا
لیلا؛ کلمه‌ای که آغازش عشق است، میانه‌اش بی‌تابی
و انتهایش وصل در آغوش معشوق.
تلاوتش کن، که جان من تشنه‌ همین یک آیه است…
لیلا! اگر نامت را بر زبان می‌آورم، نه برای آنکه صدایت کرده باشم، بلکه برای آن است که مزه‌ شیرین بودنت را در دهانم مزه کنم.
پس بگذار مؤذنان شهر هر چه می‌خواهند بگویند؛
شریعت من، همین تک‌واژه‌ لیلاست، واژه‌ای که با هر بار تکرارش، دهانم از طعم بهشت پر می‌شود.
من دیگر نمی‌خواهم از عصایی بگویم که دریا را می‌شکافد،
وقتی گیسوان تو می‌تواند سیلابی باشد که کویر سینه‌ مرا در خود غرق کند
من دیگر نمی‌خواهم از آسمان بگویم؛ وقتی وحی در پیراهن تو نازل میشود
تویی که نه یک خاطره ی دوردست، که جریانی از خون در رگ‌های منی؛
به من بگو آیا تو نیز در قلب خویش، جایی برای ماندن این پیغمبر خسته داری؟