کنعانیون

کوه، تنها عاشقی است که «ماندن» را خوب بلد است. 
کوه می‌داند که تو کجایی؟ 
او رد گام‌هایت را در تمام کوچه‌پس‌کوچه‌های این شهر دیده است
کوه، نه از جتس سنگ و خاک که پیراهن منست؛ 
هر تکه سنگی کز دامن آن فرو می‌غلطد، 
قطعه‌ای از قلب من است که تاب ماندن در قفس سینه را ندارد 
و می‌خواهد تو را به آغوش بگیرد
هر بار که باد بر این کوه می‌وزد، 
انگار دستان توست که بر پیشانی‌ام کشیده می‌شود؛
اگر این باد دستان تو نیست، پس چرا هر بار که می‌وزد، 
بوی غربت، تمام کوهستان را پر می‌کند؟
چرا وقتی از میان شیار سنگ‌ها عبور میکند
لحن همان صدایی را دارد که روزی در گوشم زمزمه می‌کرد: 
«بازخواهم گشت دانیالم»
آه بگذار این باد تا ابد بوزد، 
بگذار نامم در هوا جاری بماند: دانیالم… دانیالم...
لیلا ای خدای بت‌های شکسته، بیا و این بار، 
نه با معجزه باد و خیال که با یک نگاه، مرا در خود تمام کن
دانیال، شاهرود 19 شهریور 1405

وَ تَکُونُ‌ الْجِبالُ‌ کَالْعِهْنِ الْمَنْفُوش
استواری یک کوه به ماندن بر زمین نیست
کوه، اگر کوه باشد، از رفتن محبوب خود بهم میریزد
کوه منم؛ که پیش از دمیدن صور، فرو ریخته‌ام
نه راهی به سوی تو دارم و نه توان برگشتن از خود؛
اسرافیل من تو بودی که با رفتنت، در صور جدایی دمیدی
و ارکان این دل را از هم گسستی
وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ 
تا من شوم پیغمبر شهید این شهر و حالا...
از بازار تا مدرسه، هر قدم که در این شهر برمیداری
بر غبار متلاشی‌شده‌ دلی پای می‌گذاری
که روزی در خیال خود، فرهاد تو بود!

به حبّ عین، به جنب قاف، به لبِ لام، به خواب کاف،
از سین به شین، نَفَس، حَجَر، کوه‌ها شهرهای دل پیغمبرانند...