اگرچه سنگ های سنگ کوهستان،
گلهای بهار را از من پنهان کرده اند
أما چه باک که تاریکی روزهای مرا
این شب های پرستاره ی توست
که روشن کرده
شب هایی کز اشک پر شده
و دلهایی که بی ماه لایطیر...

پ ن: این خدا و این هم اشک، سُبُل الإعجاز خفیه اش!