کنعانیون

ضریح بی‌مرز

دانیال دهقانیان — Fri, 10 Jul 2026 17:16:29 +0330

تو نیستی و تهران به تقویم سرد سنگ‌ها بازگشته است
تو نیستی وحالا بلندترین کوه ایران، همان دماوند است،
کوهی که فقط سنگ است، نه آن قله گرمی که شانه‌هایِ تو بود!
عَهْدٌ عَلَيْنَا أَنْ نُحِبَّكَ حَتَّى نَلْقَاكَ وَ نُكْمِلَ الدَّرْبَ كَمَا أَرَدْتَ

]]>

در پناه ماه

دانیال دهقانیان — Fri, 03 Jul 2026 20:51:54 +0330

نداشتنت آتش است؛
اما نه آن آتشی که تن را بسوزاند
و همه‌چیز را به مشتی خاکستر خاموش بدل کند
آتش تو، از جنس دیگری‌ست؛
آرام، بی‌صدا، عمیق.
آتشی که در سردترین گوشه‌های دل زبانه می‌کشد،
همان‌جا که هیچ‌کس گمان نمی‌برد
هنوز چیزی برای سوختن باقی مانده باشد

]]>

در غیاب خورشید

دانیال دهقانیان — Mon, 29 Jun 2026 19:25:45 +0330

غم نبودنت، رنج رفتنت
فرو ریختنِ جهانی‌ست
که ویرانی‌اش را کسی نمی‌بیند.
کاش عیسی بود و یک‌بار دیگر
معجزه حیات را از لب‌هایش عبور می‌داد
و مرا به زندگی باز میگرداند
نه برای جهان، نه برای تاریخ،
نه برای مردگانِ بی‌نام
فقط برای تو
شهید زنده‌ی من
الامام سیدعلی حسینی خامنه‌ای

هزار سال تنهایی

دانیال دهقانیان — Mon, 29 Jun 2026 12:38:24 +0330

جاده‌ها دیگر قدم‌هایم را حفظ شده‌اند
و کوه‌ها بوی پیراهنم را به آغوش می‌کشند.
هزار سال، فقط منم که به دیدنت می‌آیم.
و تو هیچ‌وقت از خود نپرسیده‌ای
کسی که همیشه می‌آید،
وقتی برمی‌گردد
با خودش چه حالی دارد؟
هزار سال، فقط منم که به دیدنت می‌آیم،
و تو هنوز نمی‌دانی این آمدن‌ها،
فقط طی کردنِ چند شهر و خیابان نیست؛
من هر بار از جوانی‌ام گذشته‌ام
و از دلتنگی‌ام عبور کرده‌ام تا به تو برسم.
و تو آن‌قدر به این آمدن‌ها عادت کرده‌ای
که دیگر حتی تعجب هم نمی‌کنی!
انگار من بخشی از منظره‌ی ثابت زندگی‌ات شده‌ام؛
مثل آن درختی که کنار جاده هست،
و هیچ کس برای دیدنش توقف نمی‌کند
در این هزار سال، خیلی چیزها عوض شده‌اند
سنگهای پای کوه برچیده شدند، جاده کشیده‌اند
پارک جدیدی در آن حوالی احداث کرده‌اند اما...
اما می‌دانم که اگر هزار سال دیگر هم بگذرد،
تا وقتی هنوز قلبی در این سینه‌ هست
باز این منم که به دیدنت می‌آیم...

نافراموشی

دانیال دهقانیان — Sat, 27 Jun 2026 19:54:49 +0330

آدم‌ها پس از رفتن، از زندگی حذف نمی‌شوند؛
بلکه برعکس در جزئیات، باقی می‌مانند
و چه بی‌رحمانه با جانم گره خورده حقیقت این کلمات!
که من نیز، این پنج سال ممتد و ملال‌انگیز را
نه فقط در وهم خاطراتت
که در ذره ذره‌ی اشیاء مختلفی زندگی کرده‌ام
در همان چیزهایی که پیش از تو
فقط اشیایی خاموش و بی‌معنا بودند و بعد از تو،
به پاره‌هایی از حضورت تبدیل شده‌اند.
در لباس‌هایت، در تار مویی که از تو به جا مانده،
در سنجاقِ سرت،
در لیوان یک بار مصرفی که روزی هزار بار از آن آه نوشیده‌ام،
در شیشه خالی آن عطر سنجد
که هنوز هم بوی تو را میدهد
در عکس‌هایت، در پیام‌هایت،
در آهنگ سنتوری که دوست می‌داشتی،
در آن آویز عروسکی زیر آینه ماشین
که گویی تنها به انتظارِ صدای تو
چنین خالی و خاموش مانده است،
در آن کنده‌ی بریده درختی که آخرین بار،
تنِ خسته‌ات را بر آن سپرده بودی
و در هر آن‌چه حتی یک بار
از اقلیمِ نگاهِ تو عبور کرده بود، زیسته‌ام؛
چنان‌که گویی تو
هرگز از جهانم نرفته‌ای،
بلکه در هیأتِ همین نشانه‌های کوچک،
در اطرافم پراکنده شدی.
آری، عزیزِ از دست‌رفته‌ی من،
تو هرگز از زندگی‌ام زدوده نشدی؛
که حذف، سهمِ آدم‌هایی‌ست که از جانِ ما عبور نکرده‌اند.
تو اما چنان در تار و پودِ این جهان ویرانِ من تنیده‌ای
که نبودنت نیز، صورتِ دیگری از بودنت شده است.
اکنون تو، نه در یک جا، که در همه جا هستی؛
نه در یک خاطره، که در تمامیِ لحظاتِ من!
تو در اشیاء، در بوها، در صداها، در سکوت‌ها،
و در تمامِ آن‌چه از من باقی مانده است، حضور داری.
و من هر روز در میانِ این همه نشانه،
فقدانِ تو را زندگی می‌کنم
و حضورِ تو را به سوگ می‌نشینم

ردای حضور

دانیال دهقانیان — Fri, 12 Jun 2026 21:15:01 +0330

بوی من کجا می‌رود از پیراهن من؟
شاید به دنبال تو
در جهان میچرخد
تا به چشمی رسد که دلش،
که دلش
هنوز هم مرا دوست دارد

پیامبر سنگ و ستاره

دانیال دهقانیان — Wed, 27 May 2026 17:42:11 +0330

کوه، پیامبری است که کتابش را گم کرده و تنها به زبانِ “سکوت” بشارت می‌دهد.
هر سنگی که از آن فرو می‌افتد، آیه‌ای است که می‌گوید: “هنوز هم دوستت دارم”

ریان بن شبیب

دانیال دهقانیان — Wed, 27 May 2026 20:07:25 +0330

ریان، تنها یک نام در کتب رجال شیعه نیست؛
ریان، سماع سرخ کلماتی است کز لبان لرزان خورشید هشتم می‌تراود
آنگاه که دست بر شانه دلش گذاشت و فرمود:
ای پسر شبیب، إن کُنتَ باکیاً لِشَیءٍ فَابکِ لِلحُسَین.
و اشک، اشک، اشک
وقتی می‌آید که می‌فهمم
چرا ما برای تو ریان نبوده‌ایم آقا؟!
آقای ماه، مولایِ غریبم…
میشود مرا هم به نامِ ریان صدا کنی آیا؟
آری؛ میدانم جایِ ریان بودن، جگرِ سوخته می‌خواهد و دل شکسته
پس این اشک های کوچک مرا بنگر
که ریانت، هم دلش سوخته و هم جانش آقا جان،
باشد که روزی از دلِ همین قطره‌ها،
دریایی بسازم که لایقِ سلام تو باشد إن شاءالله

پیراهن خورشید

دانیال دهقانیان — Mon, 25 May 2026 22:52:29 +0330

بیا ای دل، که وقت تکاندنِ پیراهن خورشید است!
پیراهنی که گرگ‌های کوفه دریدند تا بویِ یوسف در عالم بپیچد
اگر روزی یوسفِ کنعان پیراهنش را برای شفای چشمان یعقوب فرستاد،
دیر نیست آن روز که یوسف زهرا با این پیراهن، جهانِی را بینا کند...
پس بگذار آنچه ندارم فدای آنچه دارم باشد،
آنچه ندارم، شاید هزاران آرزوی نرسیده باشد، هزاران حسرت ناپیدا،
اما آنچه اکنون دارم امامی قریب است و دلی که دوست دارد برایش
ریان بن شبیب باشد إن شاءالله

معصومه کریمه

دانیال دهقانیان — Mon, 25 May 2026 18:06:14 +0330

نامت که می‌آید، دل بی‌اختیار می‌لرزد
و چشم بی‌اجازه می‌بارد.
تو را چه بنامم؟
خواهرِ خورشید؟ عمه‌ ماه؟ یا آینه‌ آسمان؟
آری، تو قصه‌ ناتمامِ عشقِ ماه به آسمانی...
هر روز صبح، این گنبدِ طلای توست که آفتاب را شرمنده می‌کند
و این در حرم توست که فرشته‌ها فرش میشوند و دعاها پروانه؛
هر که از کوچه‌ نگاه تو بگذرد، راه آسمان را می‌یابد
و هر که در سایه‌ کرم تو بنشیند، طعم آرامش خدا را می‌چشد.
ای بانوی معصوم خدا، دل اگر به نام تو گره نخورد، به کدام نام دل ببندد؟
و راه اگر به سمت حرم تو نرود، به کدام خانه رو کند؟
تو را صدا می‌کنیم تا در شب تاریکِ دنیا،
چراغِ راه فردای ابدیِ ما باشی