کنعانیون

ریان بن شبیب

دانیال دهقانیان — Wed, 27 May 2026 01:08:48 +0330

ریان، تنها یک نام در کتب رجال شیعه نیست؛
ریان، سماع سرخ کلماتی است کز لبان لرزان خورشید هشتم می‌تراود
آنگاه که دست بر شانه دلش گذاشت و فرمود:
ای پسر شبیب، إن کُنتَ باکیاً لِشَیءٍ فَابکِ لِلحُسَین.
و اشک، اشک، اشک
وقتی می‌آید که می‌فهمم
چرا ما برای تو ریان نبوده‌ایم آقا؟!
آقای ماه، مولایِ غریبم…
میشود مرا هم به نامِ ریان صدا کنی آیا؟
آری؛ میدانم جایِ ریان بودن، جگرِ سوخته می‌خواهد و دل شکسته
پس این اشک های کوچک مرا بنگرید
که ریانت، هم دلش سوخته و هم جانش آقا جان،
باشد که روزی از دلِ همین قطره‌ها،
دریایی بسازم که لایقِ سلام تو باشد إن شاءالله

پیراهن خورشید

دانیال دهقانیان — Mon, 25 May 2026 22:52:29 +0330

بیا ای دل، که وقت تکاندنِ پیراهن خورشید است!
پیراهنی که گرگ‌های کوفه دریدند تا بویِ یوسف در عالم بپیچد
اگر روزی یوسفِ کنعان پیراهنش را برای شفای چشمان یعقوب فرستاد،
دیر نیست آن روز که یوسف زهرا با این پیراهن، جهانِی را بینا کند...
پس بگذار آنچه ندارم فدای آنچه دارم باشد،
آنچه ندارم، شاید هزاران آرزوی نرسیده باشد، هزاران حسرت ناپیدا،
اما آنچه اکنون دارم امامی قریب است و دلی که دوست دارد برایش
ریان بن شبیب باشد إن شاءالله

معصومه کریمه

دانیال دهقانیان — Mon, 25 May 2026 18:06:14 +0330

نامت که می‌آید، دل بی‌اختیار می‌لرزد
و چشم بی‌اجازه می‌بارد.
تو را چه بنامم؟
خواهرِ خورشید؟ عمه‌ ماه؟ یا آینه‌ آسمان؟
آری، تو قصه‌ ناتمامِ عشقِ ماه به آسمانی...
هر روز صبح، این گنبدِ طلای توست که آفتاب را شرمنده می‌کند
و این در حرم توست که فرشته‌ها فرش میشوند و دعاها پروانه؛
هر که از کوچه‌ نگاه تو بگذرد، راه آسمان را می‌یابد
و هر که در سایه‌ کرم تو بنشیند، طعم آرامش خدا را می‌چشد.
ای بانوی معصوم خدا، دل اگر به نام تو گره نخورد، به کدام نام دل ببندد؟
و راه اگر به سمت حرم تو نرود، به کدام خانه رو کند؟
تو را صدا می‌کنیم تا در شب تاریکِ دنیا،
چراغِ راه فردای ابدیِ ما باشی

محراب سنگی

دانیال دهقانیان — Fri, 22 May 2026 21:57:46 +0330

ای کوه، ای پادشاهِ بی‌سپاه و ای معشوق بی‌اشتباه؛
ای شاهدِ غروبِ خورشید و ای محرمِ اسرارِ ناهید؛
ای مظهرِ شکوه و جبروت، و ای ساکنِ قلمروِ سکوت؛
تو که در چشمانِ سنگی‌ات، هزاران خاطره از طوفان‌ها نهان داری،
بر من ببخشای که این‌گونه در پایِ تو زار می‌گریم
دریاب این عاشقِ بی‌قرار را که چون تو،
چشم بر آسمان دوخته است؛
به من بگو آیا در پسِ این صخره‌هایِ سرکش،
نشانی از آن یارِ مهربان می‌بینی؟
آیا مرا در دامانِ سنگی‌ات میپذیری که سنگدلیِ تو،
از مهرِ مردمان این شهر، هزار بار شیرین‌تر است...

امام ساحل

دانیال دهقانیان — Tue, 19 May 2026 23:07:35 +0330

ولی کاش مرا
نه به یوسف و یونس و یعقوب
که چون میثم تمار به علی میشناختند

عطر الغیاب

دانیال دهقانیان — Mon, 18 May 2026 22:47:32 +0330

الصمتُ في محرابِ الجمال بيان، والسكوتُ عن وصفِ المحبوب إيمان.
فكلما اتسعتِ الرؤية ضاقتِ العبارة، وكلما كثرتِ الأسرارُ قلّتِ الإشارة.
العاشق صامتٌ بلسانه، ناطقٌ بكيانه، هائمٌ في وجدانه.
فدعِ الكلماتِ لمن يقفُ على الساحل،
واغصْ في الأعماق لترى المعجزات و العجائب.
فالحب أظهرُ من أن يُحجب وأبهرُ من أن يُوصف بلسانٍ مُحب.

فریا دد نیا

دانیال دهقانیان — Tue, 19 May 2026 23:08:53 +0330

چه فرقی میکند کجا باشم؟
من که جز تو
چیزی نمی بینم
ای دورترین نزدیک من

رد ماه

دانیال دهقانیان — Fri, 15 May 2026 20:00:53 +0330

فراق، دوری از خویشتن است و وصال، نزدیکی به او.
قبل آنکه مرا بخوانی خود را بخوان
پیش از آنکه بپرسی او کجاست
بپرس که من کجا هستم؟!
چشمانت را ببند تا نوری را ببینی کز خورشید نیست
راه کوهستان را پیما تا مرواریدِ اشک، بوی یوسفت را به تو برساند
که من همانی هستم که در خلوت به او می اندیشی...

اندکی از کوه

دانیال دهقانیان — Sat, 16 May 2026 08:31:52 +0330

اندکی از کوه، بسیاری از اشک
راستی مگر دنیا باب میل مولای ما بود
که بر وفق مراد دل ما باشد؟!

دلتنگی

دانیال دهقانیان — Sat, 16 May 2026 11:32:40 +0330

برای تو نامه‌های زیادی نوشتم
اما آنچه که هرگز در کلمات جا نشد
دلتنگی‌ام بود